പിന്നിട്ടവഴികളില് യാത്ര ചോദിച്ചതും ക്ഷമപറഞ്ഞതുമൊക്കെ, കണ്മുന്നിലൂടെ ഓടിമറഞ്ഞുപോയ ആ മരങ്ങളോടും ചെടികളോടും പൂക്കളോടുമൊക്കെയാണ്.
ഇലകളെല്ലാം തളിര്ത്തിട്ടും, നിറയെ പൂക്കളുണ്ടായിട്ടും കായ്ക്കാത്ത മച്ചിയായ മൂവാണ്ടന്മാവിനും... പഴുത്ത ചക്കകളെല്ലാം കാണിച്ചുകൊതിപ്പിച്ചെങ്കിലും, ആര്ക്കും വേണ്ടാതെ പഴുത്തുവീണു ചീയുമ്പോള് ആ വരിക്കപ്ലാവിനും നോവ് ഒരുപോലെയാണെന്ന പരാതി കേള്ക്കുമ്പോള്, ആറുവയസ്സുകാരി അമ്മുവിന്റെ മുടിയിഴകളിലേക്ക് നോക്കി, നോവിലും ചിരിക്കുന്ന പനനീര്ചെടിയെ കാണുമ്പോള്, വാര്യര് ആയുസ്സിന്റെ നീളം കുറച്ചളന്നതുകൊണ്ട്, ഭഗവാനോട് പറയാനൊരു പരാതിയും മുറുകെപ്പിടിച്ച് പൂക്കൂടയില് നോവുന്ന ചെമ്പരത്തിപ്പൂക്കളെയും തുളസിയിലകളെയും കാണുമ്പോള്... ക്ഷമ പറയാതിരിക്കുന്നതെങ്ങനെയാ..??
ചില വേദനകളെല്ലാം ചിരിക്കാനുള്ളതാണല്ലേ? ചിലതിനെങ്കിലും വേദനിക്കുമ്പോള് മാത്രമാണ്, നമ്മുടെ മുഖത്തേക്ക് സന്തോഷങ്ങളും ചിരിയും നടന്നുവരുന്നതെങ്കില് ആ ചിരി നമുക്കെന്തിനാ..??
No comments:
Post a Comment